زمانی که از بحران مسکن سالمندان سخن میگوییم، نگاه سنتی پدیدهها را ذیل عناوینی چون «ضعف سیستم رفاهی» یا «پیری طبیعی جمعیت» دستهبندی میکند. اما ساسکیا ساسن، جامعهشناس برجسته آمریکایی، در نظریه انقلابی خود در قرن ۲۱، ما را با مفهوم عمیقتر و هولناکتری مواجه میسازد: «اخراجهای ساختاری» (Expulsions).
ساسن استدلال میکند که سرمایهداری پیشرفته فراتر از بازتولید سادهی نابرابری رفته و به طور سیستماتیک، بخشهایی از جامعه، جغرافیا و لایههای زیستی را از چرخه اقتصاد و حیات اجتماعی بیرون میاندازد. مسکن سالمندان در دایره این پدیده، دیگر یک مسئله رفاهی ساده نیست؛ بلکه نماد عینی خروج اجباری و سیستماتیک حلقههای جمعیتی از متن به حاشیه شهرهاست.